Στις Σέρρες υπάρχουν οκτώ (8) από τα 21 συνολικά οχυρά της «Γραμμής Μεταξά». Από αυτά, πέντε (5) βρίσκονται στην οροσειρά της Κερκίνης ή Μπέλλες (πληροφορίες από www.stenopos1941.gr) :

Kαι τρία (3) στα όρη Άγκιστρο και Κάλη που θεωρούνται προέκταση του Ορβήλου στην Ελλάδα.

Αποστολή τους ήταν η εξασφάλιση των συνόρων σε περίπτωση επίθεσης από τη γειτονική Βουλγαρία και η αποτροπή καθόδου της στην ελληνική ενδοχώρα

ΙΣΤΟΡΙΑ

Από ελληνικής πλευράς τα οχυρά υπάγονταν υπό την 18η και 14η Μεραρχία, ελαττωμένων συνθέσεων λόγω του αλβανικού μετώπου. Οι Γερμανοί παρέταξαν έναντι του Ρούπελ το 125o Σύνταγμα επίλεκτων. Την Μεραρχία Ορεινών κυνηγών από τον Στρυμόνα ποταμό έως το Ρουπέσκο και την Μεραρχία από Ρουπέσκο και δυτικότερα. Η επίθεση άρχισε ταυτόχρονα στις 05.15΄ της 6ης Απριλίου 1941.

Στον τομέα του Ρούπελ δεν κατάφεραν απολύτως τίποτα κατά τη διάρκεια της πρώτης ημέρας της εισβολής, αν και έκαναν χρήση πολυάριθμου στρατού, πυροβολικού και αεροπορίας. Προσπάθεια διείσδυσης με πλωτά μέσα -από τον ποταμό Στρυμόνα- απέτυχε, αφού τα πληρώματα αποδεκατίσθηκαν. Συνεχείς προσπάθειες την νύχτα είχαν τα ίδια αποτελέσματα, όπως και κατά την δεύτερη μέρα. Αυτό ανάγκασε την γερμανική διοίκηση να ζητήσει την τρίτη μέρα 6ωρη εκεχειρία για την περισυλλογή νεκρών και τραυματιών. Ίδια τύχη περίμενε και το 1ο Τάγμα του 100ου Ορεινού Συντάγματος Κυνηγών που επιτέθηκε στο οχυρό Παλιουριώνες. Οι συνεχείς προσπάθειές του έσπαζαν πάνω στην δύναμη της θέλησης των Ελλήνων μαχητών και στα καλώς προσαρμοσμένα και συνδυασμένα πυρά με αυτά του συγκροτήματος Ουσίτα του οχυρού Ρούπελ.

Όμως στα υπόλοιπα οχυρά οι Γερμανοί είχαν επιτυχίες. Έτσι με βολές πυροβόλων 88 χιλιοστών ευθυτενούς τροχιάς, κατάφεραν να εξουδετερώσουν από τις πρώτες στιγμές αρκετά μετωπικά έργα στο οχυρό Ιστίμπεη. Παρά τις ελληνικές απώλειες, από τις κατεστραμμένες θυρίδες προέβαλλαν και πάλι οι μαχητές με τα εφεδρικά πολυβόλα. Κάνοντας χρήση απυρόβλητων σημείων κατάφεραν και ανέβηκαν στην κορυφή του οχυρού, όπου δέχθηκαν ανεπιτυχή αντεπίθεση από διλοχία. Δεύτερη αντεπίθεση από τμήμα που συγκροτήθηκε από τους αμυνόμενους σταμάτησε στη μέση λόγω διαταγής, καθώς θα ακολουθούσε βολή βαρέως πυροβολικού επί της επιφανείας του οχυρού. Μετά την βολή που είχε καταστροφικά αποτελέσματα, οι Γερμανοί άρχισαν να φράσσουν τις θυρίδες των έργων με πέτρες και χώμα, ενώ στη συνέχεια τοποθέτησαν μηχάνημα με το οποίο έστελναν μέσα καπνούς αέρια. Τη νύχτα η γερμανική διοίκηση αντικατέστησε το τάγμα που επετέθη, λόγω των απωλειών του. Μετά τους πρώτους θανάτους εξαιτίας των αερίων, την επομένη, η διοίκηση του οχυρού αναγκάσθηκε σε παράδοση.

Παράλληλα με το Ιστίμπεη επιτέθηκαν και στο Κελκαγιά, όπου κι εκεί με χρήση αερίων, μετά από σκληρό αγώνα ανάγκασαν τους υπερασπιστές, στις 7/4/1941 σε παράδοση. Στη συνέχεια επιτέθηκαν στο οχυρό Αρπαλούκι, αλλά οι συνεχείς προσπάθειες τους να πλησιάσουν το οχυρό αποτύγχαναν. Τη νύχτα 7 προς 8/4/1941, λόγω της κατάστασης, ο διοικητής του οχυρού απεγκλωβίζει την φρουρά που μετακινείται προς τις γέφυρες του Στρυμόνα, όπου συμπλέκεται με Γερμανικό τμήμα. Στην Ποποτλίβιτσα παρά τις συνεχείς προσπάθειες οι Γερμανοί, δεν καταφέρνουν τίποτε παρά να γεμίζουν τον τόπο με νεκρούς και τραυματίες. Καταφέρνουν όμως τελικά, λόγω σύμπτυξης των επιφανειακών τμημάτων, το απόγευμα της 8/4/1941 να γίνουν κύριοι του οχυρού.

Στον τομέα Ροδόπολης ο αγώνας είχε κριθεί πολύ νωρίς, καθώς γερμανικό τμήμα με Βούλγαρους οδηγούς κατάφερε να παρακάμψει την τοποθεσία και να κατέβει στον κάμπο. Τα ελληνικά τμήματα αμύνθηκαν γενναία, με εκατόμβη θυσιών, αλλά οι Γερμανοί έγιναν κύριοι της μεθορίου και εν συνεχεία όλης της γραμμής των πολυβολείων, ανάμεσά τους και του θρυλικού Π8 του ήρωα λοχία Δημητρίου Ίτσιου.